Κανείς άλλος να σώσει το Ράλι Ακρόπολις;

Μπορεί να ακουστεί κλισέ και δεν μπορείτε να φανταστείτε με πόσο μεγάλη φόρτιση το γράφω, αλλά ο ασθενής δεν βλέπω να τη βγάζει καθαρή. Ο ασθενής που λέγεται Ράλι Ακρόπολις, μόνο ταλαιπωρείται τα τελευταία χρόνια και κανένα από τα φάρμακα που έχει πάρει δεν τον έχει βοηθήσει αφού το ζητούμενο είναι πάντα να ανοίξει το ένα μάτι, να τον στήσουμε σε ένα άλογο σαν τον Ελ Σίντ και μόλις περάσει ο Ιούνιος ή ο Μάιος ώστε να τον τοποθετήσουμε ξανά στο κρεβάτι ξεχνώντας τον για 9, 10 ή 11 μήνες. Ευκολάκι! Έτσι και αλλιώς δεν κοστίζει και τίποτα ή μήπως κοστίζει; Τέλος πάντων αυτό είναι άλλη κουβέντα και σίγουρα όχι αυτής της ώρας! 
 
Το Ράλι Ακρόπολις χθες (αφού με πήρε η ώρα και άλλαξε η μέρα) άνοιξε το ένα μάτι ξανά για φέτος. Το φάρμακο είναι το… ΕΚΟ για φέτος και συνήθως αυτή είναι μια ημέρα αισιοδοξίας. Εντάξει, όχι πάντα. Πέρσι για παράδειγμα δεν είχαμε την τύχη να την έχουμε αυτήν την ημέρα αισιοδοξίας, καθώς η ΟΜΑΕ δεν έκανε τη μία και μοναδική συνέντευξη Τύπου που συνήθιζε να κάνει τα προηγούμενα χρόνια και στην οποία επέστρεψε φέτος. Αλλά πάλι καλύτερο ήταν αυτό! Πιο έντιμο, πιο ντόμπρο όπως και να το κάνουμε. Γιατί η φετινή συνέντευξη Τύπου ήταν αστείο. Ήταν μια υποχρέωση ώστε να κλείσουμε κανένα δημοσιογραφικό στόμα από αυτά που φωνάζουν κάθε φορά. Και βασικά εξελίχθηκε σε ντεκαντάνς χοροεσπερίδα. 
 
Και εκεί εκνευρίστηκα!
 
Η ΕΚΟ η οποία όσο θυμάμαι εγώ τον εαυτό μου να δουλεύω στο Ακρόπολις ή λόγω του Ακρόπολις, ήταν εκεί. Με Ολυμπιακό Στάδιο, με ειδικές βαφτισμένες, με δώρα, με hospitality, με ελικόπτερα και αίγλη, η ΕΚΟ ή η BP ήταν πάντα υποστηρικτής και πάντα σημαντικός, όπως εξάλλου της αρμόζει όπου και αν βάλει υπογραφή. Φέτος όμως δεν το έκανε μεγαλεπήβολα, όπως άλλοτε. Ήρθε την τελευταία στιγμή και ήρθε για να σώσει τον αγώνα. Αυτόν που έσωσε το 2015 η SEAJETS, τον ίδιο που έσωσε το 2013 το Καζίνο Λουτρακίου. Και το χειρότερο είναι ότι το παραδέχτηκαν όλοι. Εκείνοι που μας μίλησαν και μάλιστα με τρόπο που μπορεί να θεωρηθεί και προσβλητικός, αν αφεθείς και το εξετάσεις χωρίς καλή πρόθεση. Εμείς που ακούσαμε και ξέρουμε ότι δυστυχώς είναι αλήθεια. 
 
Τα προηγούμενα χρόνια ίσχυε το ίδιο, δεν το δείχναμε έτσι όμως. Τουλάχιστον δεν οδηγούσαμε τους καλοπροαίρετους στην απόγνωση της ορατής ημερομηνίας λήξεως. Ήμασταν πιο «άπλες» ακόμη και με τα λίγα χρήματα και με την μικρή υποστήριξη. Παρακολουθούσε κάποιος που δεν ήξερε τι και πως, δηλαδή ο θεατής και σκεφτόταν πως το Ακρόπολις υπάρχει, δεν μας το παίρνουν ρε φίλε. Είναι εδώ και θα είναι σαν τον Παρθενώνα. Και ο χαμένος της υπόθεσης ήταν ο πικρόχολος, ο οποίος από τον Δεκέμβριο είχε ξεκινήσει να σπέρνει κασσάνδρες ότι ο αγώνας φέτος δεν θα γίνει. Του κόλλαγες στη μούρη ένα δημοσίευμα και του έλεγες «άντε γεια τώρα και κανόνισε άδεια τον Ιούνιο». 
 
Δεν ήταν το Ακρόπολις, λαχειοφόρος! Φέτος ήρθε ο πλούσιος καλεσμένος μας, να αγοράσει πέντε πακέτα κλήρους για να «τσιμπήσει» ο λίγο φτωχότερος καλεσμένος και να αγοράσει και εκείνος καμιά δεκαριά λαχνούς. Έχουμε κρεμάσει στα μανταλάκια έναν αγώνα συμβολικό. Έναν αγώνα με την υποστήριξη της Περιφέρειας και πέντε Δήμων. Πέντε Δήμων! Τόσους δεν πρέπει να υπάρχουν στα 60 χρόνια ιστορίας του Ακρόπολις... Όλα μαζί! Και το πρόβλημα είναι όρατότατο, σε εκείνους που θέλουν τουλάχιστον. Δεν ευχαριστιέται κανείς τα χρήματα που δίνει στο Ακρόπολις εδώ και μερικά χρόνια. Ο Μάριο είναι απόδειξη. Του χρόνου μπορεί να προστεθεί και η ΕΚΟ ή σε δύο χρόνια. Για να έρθει ο επόμενος σωτήρας μέχρι ο ασθενής να τα κακαρώσει και να μην ενδιαφέρεται κανένας σωτήρας.
 
Και δεν είναι εύκολο, το κατανοώ. Είναι λίγο μνημονιακός ο αγώνας μερικά χρόνια τώρα. Επιβάλλονται κάποια πράγματα, δεν μπορείς να κάνεις κάποια άλλα. Είναι το ERC που δεν είναι WRC και έχει μια εκ φύσεως φτώχεια. Είναι πολλά και δεν λύνονται εύκολα. Αλλά δεν γίνεται τίποτα. Ένας ζωντανός οργανισμός όπως η Ομοσπονδία περιμένει κάθε χρόνο τη μεγάλη γιορτή του motorsport στη χώρα μας, αλλά όταν έρθει η ώρα να την κάνει δεν βρίσκει λεφτά. Και πρέπει να παρακαλέσει έναν γίγαντα να τη σώσει! Και να έρθει μετά να μας πει οτι μας κάνει χάρη γιατί αν χαθεί δεν επιστρέφει. Και που δεν έχει χαθεί δηλαδή τι γίνεται; Το Ακρόπολις είναι ρε γαμώτο! Θα έπρεπε να διοργανώνεται από μόνο του αυτό, χωρίς να χολοσκάμε για τέτοια ζητήματα. Αλλά τώρα έγινα ρομαντικός!
 
Έρχεται νομοτελειακά η στιγμή, ακόμη και για τη μητέρα σου την ίδια, που προτιμάς να φύγει. Να χαθεί το σώμα και να κρατήσεις την ανάμνηση, την όμορφη. Δεν αντέχεις να βλέπεις αυτήν την ταλαιπωρία, την ασέλγεια. Εξάλλου όταν έχεις φέρει κάτι φρέσκο, ένα παιδί ας πούμε για να συνεχίσω την παραβολή, παίρνεις δύναμη και κατανοείς καλύτερα την ροή των πραγμάτων. Αποφεύγεις σχιζοφρενικές συμπεριφορές και αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα που σου δίνει την ευκαιρία να δημιουργήσεις εκ νέου. Όταν όμως έχεις φέρει κάτι φρέσκο… 
 
Υστερόγραφο με ένα video για να μπούμε στην αγωνιστική διαδικασία. Αυτή που επι προσωπικού μου λείπει περισσότερο από όλα σε οτιδήποτε έχει να κάνει με το motorsport στην Ελλάδα.